11 Oct 2011

முழுநிலா வானம் !


ஒரு மழைக்கால
பவுர்ணமி இரவு...!

என் பழைய டையரியில்
முதுமையாகிக் கொண்டிருக்கும்
என்றோ எழுதிய
என் கவிதைகளை
புரட்டிபார்த்தவாறே நான்...!

கவிதை காகிதம் முழுக்க
அவள் மட்டுமே
வார்த்தைகளாகியிருந்தாள்...!

அவளை நிலவெனச்சொல்லி,
அவளுக்காய் நான் எழுதிய
முதல் கவிதை...!
முதல் வரியை படித்தபோதே
மூச்சு முட்டியது எனக்கு...!

அவளை சுமக்கும் மனது
மரண வலியில் துடிப்பதாய் உணர்வு...!
கண்ணீர்துளி விழுந்து
காகித எழுத்துக்கள்
கரைந்துவிடும் போலிருந்தது...!

டயரியை மடித்துவைத்துவிட்டு
திண்ணைக்கு வந்தேன்...!

மழை சொட்டுசொட்டாய்
பூமியை தொட்டுக்கொண்டிருந்தது...!

வானத்தை பார்த்தேன்...!

நிலைவை சுமந்த வானமோ,
மின்னல் பட்டு
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
உடைந்துகொண்டிருந்தது...!
அவள் என்னும்
நிலவை சுமக்கும்
என் மனசை போல...

----அனீஷ் ஜெ...
SHARE THIS

8 விமர்சனங்கள்: